Twoje źródło wiedzy o dietach i zdrowiu

Bulimia

bulimia

Można tak żyć długo, oszukując się, że ma się nad wszystkim kontrolę. Można tak żyć i – pozornie – nie wyrządzać sobie żadnej krzywdy. Można tak żyć, nie wzbudzając niczyich podejrzeń, usypiając czujność nawet najbliższych. Można tak żyć. Można też za wcześnie umrzeć.

Twiggy… Kto jeszcze pamięta tamtą wychudzoną, wielkooką modelkę? Jej sylwetka dała początek kultowi nadmiernie szczupłych ciał kobiecych. Haute couture szybko odkryło, że na takiej figurze doskonale prezentują się nawet najbardziej wymyślne fasony ubrań; małe „dzieła sztuki”, do oglądania, do podziwiania, do naśladowania przez prêt-à-porter. Miliony kobiet, chcących się modnie nosić, czynią starania , aby ich figury „dopasowały się” do projektów krawców-wizjonerów.

Od dziesiątek lat trwa gloryfikacja szczupłości. Zgrabne , sprawne i zdrowe ciało to, według norm opinii publicznej, ciało szczupłe, a nawet bardzo szczupłe. Jak to bywa w naturze, równowaga musi być zachowana, więc na drugim biegunie tworzy się zbiór ciał… puszystych. Otyłość stała się problemem cywilizacyjnym. Utrzymanie zdrowej równowagi między odżywianiem się a sprawnością i wyglądem to już niemal walka. Długotrwała, wymagająca wiedzy i samodyscypliny, zatem często będąca zastępowaną drogą „na skróty”.

Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania – anoreksja i bulimia – to jedna z takich dróg. Bulimia polega na „atakach” niekontrolowanego objadania się, wywołujących poczucie winy i obawę o zwiększenie masy ciała. W celu zredukowania złego samopoczucia chory ucieka się do czynności, mających przeciwdziałać skutkom przejedzenia: prowokuje wymioty, stosuje środki przeczyszczające, lewatywy. Ten typ choroby nazywany jest bulimią przeczyszczającą. Drugi typ bulimii to tzw. bulimia nieprzeczyszczająca. W tym przypadku działania zapobiegające tyciu to stosowanie rygorystycznych diet ograniczających ilość pokarmów, a także wykonywanie wyczerpujących ćwiczeń fizycznych. Stosowane zabiegi są na tyle skuteczne, że waga osób chorych na bulimię rzadko budzi niepokój otoczenia.

Choroba ta może trwać latami, prowadząc do całkowitego uzależnienia i utraty kontroli nad własnym życiem. Dotyka głównie dziewczęta w okresie dojrzewania, ale ulegają jej także młode kobiety. Szacuje się, że ok. 4% osób płci żeńskiej w wieku 19 – 30 lat cierpi na bulimię, ok. 2 % chorych umiera.

Przyczyn bulimii należy upatrywać przede wszystkim w dążeniu do zachowania szczupłej sylwetki, jednak napady głodu i niekontrolowane jedzenie mają swoje źródło w problemach natury psychicznej i emocjonalnej. Często bywają kompensacją:

  • niskiej samooceny
  • wysokich ambicji połączonych z brakiem sukcesu
  • stanów lękowych związanych z przyszłością (strach związany z ważnymi egzaminami, podejmowaniem nowych obowiązków zawodowych, wypełnianiem nowych ról życiowych itp.)
  • braku akceptacji przez grupę rówieśniczą
  • konfliktów rodzinnych
  • zaniedbań emocjonalnych doświadczonych w okresie dzieciństwa.

Objawy bulimii

Osoby podatne na bulimię zwykle są psychicznie nieodporne, labilne emocjonalnie; mają problemy z zachowaniami impulsywnymi, z wyrażaniem gniewu. Często wzrastały w rodzinach konfliktowych, w których nie zapewniono im poczucia bezpieczeństwa. Matki bulimiczek cechuje zwykle emocjonalny chłód i nadmierny krytycyzm wobec dziecka; ojcowie bywają alkoholikami, hazardzistami. W rodzinach osób chorych na bulimię nie dba się o prawidłowe odżywianie – dania są mało wartościowe, nie ma stałych pór posiłków; członkowie rodziny rzadko spożywają je razem.

Oprócz problemów natury psychologicznej i socjologicznej bulimię wywoływać  mogą także czynniki biologiczne, do których należą:

  • przewlekle podniesiony poziom kortyzolu, „hormonu stresu“, utrzymującego nasz organizm w stanie gotowości do działania
  • zaburzenia poziomu greliny – hormonu, który wpływa m.in. na odczuwanie głodu
  • zaburzenia funkcji neuroprzekaźników
  • czynniki genetyczne (otyłość w rodzinie, skłonność do uzależnień).

Przyjmowanie w dużych ilościach pokarmów wysokowęglowodanowych to sposób radzenia sobie z psychicznym dyskomfortem. Organizm wytwarza wtedy serotoninę, jeden z „hormonów szczęścia”, który poprawia samopoczucie oraz umożliwia odprężenie i wypoczynek. Jednakże perspektyw tycia będącego konsekwencją takiego postępowania i świadomość braku samokontroli wywołuje silne poczucie winy, prowadzące do depresji.

Bulimia jest zatem chorobą, którą należy rozpoznać i leczyć. Jej bagatelizowanie może prowadzić do nieodwracalnych zmian w organizmie, a nawet śmierci.

Zachowania, które świadczą o bulimii:

  • występowanie napadów głodu i objadania się (odczuwanie głodu jest wyraźne nawet bezpośrednio po zjedzonym posiłku) co najmniej dwukrotne w ciągu tygodnia, występujące na w czasie kilku tygodni
  • uporczywe koncentrowanie się na jedzeniu; odczuwanie silnego przymusu jedzenia
  • prowokowanie wymiotów, stosowanie farmakologicznych środków przeczyszczających w celu eliminowania przyjętego ładunku kalorii
  • okresy głodowania, intensywnych ćwiczeń fizycznych
  • przyjmowanie środków obniżających łaknienie
  • skupianie uwagi na swoim wyglądzie, sylwetce z jednoczesną negatywną oceną siebie.

Zauważalne objawy tej choroby, to:

  • osłabienie
  • stany depresyjne
  • uszkodzenie szkliwa zębów, ubytki nieefektywne w leczeniu stomatologicznym
  • podrażnienie gardła
  • opuchnięcie ślinianek podżuchwowych i przyusznych (opuchlizna twarzy)
  • rany na języku
  • charakterystyczne blizny i otarcia na palcach jednej dłoni
  • zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Kliniczne wskazania do zdiagnozowania bulimii stanowią m.in.:

  • zaburzenia poziomu elektrolitów, prowadzące do  opuchnięć kończyn dolnych i zaburzeń pracy serca, do problemów z trawieniem; upośledzające przewodzenie impulsów nerwowych
  • niedobór żelaza i witaminy B12, wywołujący anemię
  • niedobór cynku, obniżający krzepliwość krwi, utrudniający gojenie się ran i powodujący wypadanie włosów.

Psychologiczne aspekty bulimii

Osoby, które zapadły na tę chorobę, zwykle  nie potrafią znaleźć innych sposobów radzenia sobie z trudną stroną rzeczywistości, dlatego leczenie bulimii opiera się w dużej mierze na psychoterapii. Prowadzona jest zwykle wielokierunkowo, np. jako terapia:

– poznawczo-behawioralna– ucząca akceptacji swojego ciała i wprowadzająca zdrowe nawyki żywieniowe

– interpersonalna – pomagająca osobie chorej zmierzyć się z własnymi lękami i trudnymi doświadczeniami; odbudowująca świadomość siebie; ucząca prawidłowych zachowań społecznych

– rodziny – normująca relacje między członkami rodziny, wprowadzająca zasady świadomego żywienia.

Niezbędnym czynnikiem w leczeniu bulimii jest również farmakoterapia. Leki dobierane są indywidualnie, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i jej objawów.

Wyjście z bulimii jest trudne – wymaga długotrwałego procesu leczenia, pracy z pacjentem, musi też opierać się na wsparciu i zrozumieniu osób bliskich. Leczenie przebiega efektywniej, gdy choroba nie czyni jeszcze spustoszenia w organizmie i psychice pacjenta, dlatego tak ważne jest stawianie czoła wszelkim zaobserwowanym jej symptomom.

Opracowano na podstawie:

poradnikzdrowie.pl

abczdrowie.pl

basmed.pl

polki.pl

prohost.pl

mam-efke.pl


Iwona Binaś

kobiecetrescidotpl.wordpress.com

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Bulimia

Artykuł przeczytasz w: 5 min
0